11.08.2020

Orzeczenie z dnia 31 października 2018 r. Sygn. akt: D 17/18

opublikowano: 2020-04-22 przez: Więckowska Milena

Orzeczenie z dnia 31 października 2018 r. Sygn. akt: D 17/18
Orzeczenie nieprawomocne.
 
PRZEWODNICZĄCY:   r. pr. Marzena Okła - Anuszewska
CZŁONKOWIE:    r. pr. Bogdan Sanowski
r. pr. Igor Bąkowski
PROTOKOLANT:     Renata Wernicka
Karolina Szymala
 
Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. po rozpoznaniu na rozprawach w dniach […] r., […] r., […] r. i […] r. w W. sprawy przeciwko radcy prawnemu K. ([…]) obwinionej o to, że: 
  1. dopuściła się nienależytego wykonywania zawodu radcy prawnego przez niewydanie spółce A. sp. z o.o. z siedzibą w W. środków w wysokości […] ([…]) złotych otrzymanych w dniu […] r. od klienta – Szpital C. z siedzibą w W. - w okresie od dnia […] r. do dnia wpłaty poszczególnych kwot A. sp. z o.o. z siedzibą w W., jednak nie później niż w dniu […] r. pomimo ziszczenia warunków wydania środków określonych w ugodzie z dnia […] r.,  
    tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego stypizowanego w art. 6, art. 12 ust. 1 oraz art. 37 ust. 5 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, stanowiącego załącznik do uchwały Nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn.  Dz. U. z 2017 r. poz. 1870) oraz
  2. dopuściła się nienależytego wykonywania zawodu radcy prawnego przez korzystanie w okresie od dnia […] r. do dnia wpłaty A. sp. z o.o. poszczególnych kwot, jednak nie później niż do dnia […] r., na warunkach określonych „porozumieniem dotyczącym Ugody” zawartym w dniu […] r. między A. sp. z o.o. z siedzibą w W. a Kancelarią Radców Prawnych Ć. spółka partnerska z siedzibą w W. ze środków w wysokości […] ([…]) złotych otrzymanych w dniu […] r. od klienta – Szpital C. z siedzibą w W. - celem wypłaty spółce A. sp. z o.o. z siedzibą w W. będącej równocześnie klientem Kancelarii Radców Prawnych Ć. spółka partnerska z siedzibą w W.,
    tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego stypizowanego w art. 6, art. 7 ust. 2 oraz art. 25 ust. 1 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, stanowiącego załącznik do uchwały Nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1870) oraz
  3. dopuściła się nienależytego wykonywania zawodu radcy prawnego przez zdeponowanie środków pieniężnych w wysokości […] ([…]) złotych otrzymanych w dniu […] r. od klienta – Szpitala C. z siedzibą w W. - na rachunku bankowym spółki Kancelaria Radców Prawnych Ć. spółka partnerska z siedzibą w W. niewyodrębnionym od innych rachunków bankowych wyżej wymienionej spółki w okresie od dnia […] r. do dnia wypłaty środków spółce A. sp. z o.o. z siedzibą w W., nie później niż w dniu […] r.,
    tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego stypizowanego w art. 6, art. 12 ust. 1 oraz art. 37 ust. 1 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, stanowiącego załącznik do uchwały Nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1870).
 
orzeka:
  1. Uznaje radcę prawnego K. ([…]) winną czynu zarzucanego w punkcie 1 wniosku o ukaranie, który to czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne jako czyn sprzeczny z zasadami wyrażonymi w art. 6 i art. 12 ust. 1 oraz art. 37 ust. 5 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego i za czyn ten na podstawie art. 64 ust. 1 i art. 65 ust. 1 pkt 3 ustawy o radcach prawnych wymierza karę pieniężną w wysokości […] ([…]) złotych;
  2. Uznaje radcę prawnego K. ([…]) winną czynu zarzucanego w punkcie 2 wniosku o ukaranie, który to czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne jako czyn sprzeczny z zasadami wyrażonymi w art. 6, art. 7 ust. 2 oraz art. 25 ust. 1 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego i za czyn ten na podstawie art. 64 ust. 1 i art. 65 ust. 1 pkt 3 ustawy o radcach prawnych wymierza karę pieniężną w wysokości […] ([…]) złotych;
  3. Uznaje radcę prawnego K. ([…]) winną czynu zarzucanego w punkcie 3 wniosku o ukaranie, który to czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne jako czyn sprzeczny z zasadami wyrażonymi w art. 6, art. 12 ust. 1 oraz art. 37 ust. 1 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego i za czyn ten na podstawie art. 64 ust. 1 i art. 65 ust. 1 pkt 3 ustawy o radcach prawnych wymierza karę pieniężną w wysokości […] ([…]) złotych;
  4. Na podstawie art. 651 ust. 1 ustawy o radcach prawnych kary orzeczone w punktach od […] do […] łączy w ten sposób, że orzeka jako karę łączną karę pieniężną w wysokości […] ([…]) złotych;
  5. Na podstawie art. 65 ust. 2a ustawy o radcach prawnych orzeka wobec obwinionej radcy prawnego K. ([…]), zakaz wykonywania patronatu na czas […] ([…]) lat.
  6. Na podstawie art. 706 ust. 2 ustawy o radcach prawnych zasądza od obwinionej radcy prawnego K. ([…]) na rzecz Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. tytułem zwrotu kosztów postępowania dyscyplinarnego kwotę […] ([…]) złotych.
 
Uzasadnienie
 
Wnioskiem o ukaranie z dnia […] r. Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. wniosła o ukaranie radcy prawnego K. (nr wpisu […]), zarzucając jej, że dopuściła się nienależytego wykonywania zawodu radcy prawnego: 
  1. przez niewydanie spółce A. sp. z o.o. z siedzibą w W. środków w wysokości […] (…) złotych otrzymanych w dniu […] r. od klienta – Szpitala C. z siedzibą w W. – w okresie od dnia […] r. do dnia wpłaty poszczególnych kwot A. sp. z o.o. z siedzibą w W., jednak nie później niż w dniu […] r. pomimo ziszczenia warunków wydania środków określonych w ugodzie z dnia […] r.,
    tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego stypizowanego w art. 6, 12 ust. 1 oraz 37 ust. 5 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, stanowiącego załącznik do uchwały Nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. (dalej: „KERP”) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1870);
  2. przez korzystanie w okresie od dnia […] r. do dnia wpłaty A. sp. z o.o. poszczególnych kwot, jednak nie później niż do dnia […] r., na warunkach określonych „porozumieniem dotyczącym Ugody” zawartym w dniu […] r. między A. sp. z o.o. z siedzibą w W. a Kancelarią Radców Prawnych Ć. spółka partnerska z siedzibą w W. ze środków w wysokości […] ([…]) złotych otrzymanych w dniu […] r. od klienta – Szpitala C. z siedzibą w W. – celem wypłaty spółce A. sp. z o.o. z siedzibą w W. będącej równocześnie klientem Kancelarii Radców Prawnych Ć. spółka partnerska z siedzibą w W., tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego stypizowanego w art. 6, 7 ust. 2 oraz 25 ust. 1 KERP w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1870);
  3. przez zdeponowanie środków pieniężnych w wysokości […] ([…]) złotych otrzymanych w dniu […] r. od klienta – Szpitala C. z siedzibą w W. – na rachunku bankowym spółki Kancelaria Radców Prawnych Ć. spółka partnerska z siedzibą w W. niewyodrębnionym od innych rachunków bankowych wyżej wymienionej spółki w okresie od dnia […] r. do dnia wypłaty środków spółce A. sp. z o.o. z siedzibą w W., nie później niż w dniu […] r., tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego stypizowanego w art. 6, 12 ust. 1 oraz 37 ust. 1 KERP w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1870).
 
W dniu […] r. Obwiniona wniosła odpowiedź na wniosek o ukaranie, w której stwierdziła, że zarzuty są nieuzasadnione i bezpodstawne oraz złożyła wnioski dowodowe.
 
Sąd rozpoznał wniosek o ukaranie na rozprawach w dniach: […], […], […] i […] r. przeprowadzając m.in. dowody z zeznań świadków oraz wyjaśnień Obwinionej.
 
Obwiniona składając wyjaśnienia na rozprawie […] r. nie przyznała się do stawianych jej zarzutów.
 
Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego, po zakończeniu postępowania dowodowego wniosła o uznanie Obwinionej winnej zarzucanych jej czynów, wymiar kary pozostawiając do uznania sądu, zaś Obwiniona wniosła o uniewinnienie.
 
Sąd ustalił, co następuje:
 
Obwiniona jest wspólnikiem – partnerem Kancelarii Radców Prawnych Ć. („Kancelaria”), wykonuje w niej zawód radcy prawnego. Prowadząc sprawy Kancelarii Obwiniona zajmuje się m.in. gospodarką finansową, w tym wystawianiem faktur, dokonywaniem płatności (zeznania Obwinionej – k.[…])
 
Kancelaria świadczyła pomoc prawną dla Szpitala C. w W. (dalej także: „Szpital”). W ramach świadczonych usług wspólnicy Kancelarii – Obwiniona i radca prawny Ć. reprezentowali Szpital w sporze sądowym z A. sp. z o.o. (zeznania Ć. – k. […], Obwinionej – k.[…]). Rozmowy ugodowe zakończone zawarciem ugody w dniu […] r. prowadził radca prawny Ć.. Na podstawie tejże ugody, Kancelaria miała zapłacić na rzecz A. sp. z o.o. kwotę […] zł pod warunkiem, że Szpital tę kwotę na rachunek Kancelarii wpłaci (§[…] ugody), (k. […]). […]-dniowy termin przekazania należności został uzależniony od uprawomocnienia się postanowień o umorzeniu postępowań prowadzonych między stronami. Szpital wpłacił na rachunek Kancelarii kwotę […] zł w dniu […] r. Obwiniona miała świadomość, że środki ze Szpitala wpłynęły na rachunek Kancelarii, jak również znała tytuł, w oparciu o który wpływ nastąpił – „ugoda pomiędzy A. Sp. z o.o. a Szpitalem C.” (k. […], zeznania Obwinionej – k. […]).
 
W dniu […] r. do Kancelarii wpłynęło wezwanie do zapłaty kwoty wynikającej z ugody (k. […]-[…]). Nie doprowadziło ono do zapłaty należności. […] r. do Kancelarii wpłynęło kolejne wezwanie do zapłaty (k. […]).  I ono nie wywołało zapłaty. Następnie, […] r. A. sp. z o.o. skierowało do Kancelarii kolejne wezwanie (k. […]-[…]).
 
O braku uregulowania należności przez Kancelarię, A. sp. z o.o. powiadomiła Szpital (k. […]).
 
Zapłaty należności zaczęła dokonywać Obwiniona, po informacjach przekazywanych jej przez wspólnika (zeznania Ć. – k. […], zeznania Obwinionej – k. […]), jak wynika z wyżej opisanych wezwań, dopiero po ich otrzymaniu przez Kancelarię, tj. […] zł – […] r. (k. […]), […] zł – […] r. (k.[…]), […] zł – […] r. (k. […]). Do dnia […] r. Kancelaria przekazała na rzecz wierzyciela Szpitala kwotę […] zł.
 
Wspólnik Obwinionej Ć. w dniu […] r. zawarł z A. sp. z o.o. porozumienie o zapłacie pozostałej należności […] zł „niezwłocznie, jednak nie później niż do […] r.” (k. […], zeznania Ć. – k. […], zeznania N. – k. […]).
 
W dniu […] r. A. sp. z o.o. wezwała Szpital do zapłaty pozostałej należności, tj. […] zł (k. […]). Wezwanie do zapłaty zostało ponowione w dniu […] r. (k. […]).
 
[…] r. Obwiniona została wezwana przez Rzecznika Dyscyplinarnego do złożenia wyjaśnień w związku ze skargą Szpitala z dnia […] r. (k. […], […]-[…]).
 
Pismem datowanym na […] r. Obwiniona poinformowała Rzecznika Dyscyplinarnego, że „sytuacja jest wynikiem omyłki. Na dzień dzisiejszy cała kwota wynikająca z ugody z dnia […] roku została uiszczona na rzecz A. sp. z o.o.” (k. […]).
 
W dniu […] r. A. sp. z o.o. poinformowała Szpital, że należność główna została w całości uregulowana, natomiast zastrzegła, że będzie dochodzić od Szpitala należnych odsetek (k. […]).
 
Ostatecznie Kancelaria dokonała zapłaty pozostałej kwoty należności w trzech przelewach: […] zł – […] r. (k. […]) […]x[…] zł – […] (k. […]-[…]).
 
W okresie od […] r. (data zawarcia Porozumienia pomiędzy Kancelarią a A. sp. z o.o.) do […] r. (data zapłaty ostatniej części należności) Kancelaria dysponowała środkami przekazanymi przez Szpital na rzecz wierzyciela wysokości łącznie […] zł. Za korzystanie z nich nie ponosiła jakichkolwiek opłat.
 
Powyższe okoliczności faktyczne Sąd ustalił przede wszystkim na podstawie ww. dokumentów, które uznał za wiarygodne, bowiem ich prawdziwość nie była kwestionowana przez strony, a także korespondowały one ze sobą nawzajem oraz z treścią dowodów z zeznań.
 
Również zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, tj. Ć., N. i M. Sąd uznał za wiarygodne – zeznawali oni w sposób przekonujący, pewny i ich wypowiedzi znajdują potwierdzenie w innych dowodach.
 
Sąd ocenił jako wiarygodne wyjaśnienia Obwinionej co do istotnych w sprawie okoliczności faktycznych i przyjął te wyjaśnienia jako dowód. Obwiniona wyjaśniła zasady pracy Kancelarii przy prowadzeniu sprawy i prowadzenie rozliczeń, które są zbieżne z dokumentami i zeznaniami świadków. Nie zmienia to jednak tego, że Sąd nie podziela ocen tych faktów i stanowiska Obwinionej co do popełnienia w tych okolicznościach deliktu dyscyplinarnego.
 
Pozostałe dowody, włączone postanowieniem na rozprawie, po ich analizie Sąd uznał za potwierdzające dokonane ustalenia.
 
Sąd zważył, co następuje:
 
Obwiniona wykonuje zawód radcy prawnego w Kancelarii i jest w niej partnerem (zatem ma prawo do zysku z działalności tej spółki,  także prawo prowadzenia jej spraw i reprezentacji). Wykonuje czynności czysto merytoryczne, przyjmując pełnomocnictwa od klientów celem ich reprezentacji. Wykonuje też czynności administracyjno – finansowe.
 
W ocenie Sądu, w tego typu sytuacjach możliwe jest przypisanie wspólnikowi kancelarii (radcy prawnemu) odpowiedzialności za naruszenia, w ramach obsługi prawnej wykonywanej przez kancelarię w formie spółki partnerskiej, jeżeli w obsłudze tej ma on bezpośredni udział lub/i powiązanych z nią aspektów pomocy prawnej. Włączyć w to należy odpowiedzialność za – stanowiące element pomocy prawnej - dokonywania rozliczeń finansowych dotyczących pomocy. Wina takiego wspólnika może zatem polegać na braku należytego nadzoru lub przedsięwzięcia środków, które należało – biorąc pod uwagę okoliczności przypadku – przedsięwziąć, aby uniknąć naruszenia. W przypadku wspólnika – partnera kancelarii, który podejmuje decyzje odnośnie zarówno merytorycznej obsługi klientów, jak i rozliczeń pieniężnych, brak odpowiednich decyzji lub decyzje nieprawidłowe – jeżeli skutkują naruszeniami norm wyrażonych w KERP – powodują odpowiedzialność dyscyplinarną osoby kierującej. Przeciwne podejście powodowałoby w istocie rozmycie albo wręcz brak tej odpowiedzialności, tzn. brak osób odpowiedzialnych w sytuacji ewidentnych nawet naruszeń interesów klientów kilkuosobowych kancelarii.
 
W odniesieniu do pierwszego zarzutu postępowanie dowodowe wykazało dostatecznie, że Kancelaria Obwinionej nie dochowała należytego standardu postępowania w zakresie przekazania spółce A. sp. z o.o. środków, które jej powierzył w tym właśnie celu w dniu […] r. klient – Szpital. Jak wykazało postępowanie dowodowe, Obwiniona nie przekazała tych środków wierzycielowi Szpitala ani bezpośrednio po ich otrzymaniu ani w późniejszym, krótkim terminie. Dopiero wezwanie do zapłaty skierowane do Kancelarii od wierzyciela spowodowało, że środki te Kancelaria zaczęła przekazywać (transfer środków trwał jednak ponad rok). Tymczasem przepis art. 37 ust. 5 KERP nie pozostawia wątpliwości co do tego, w jakim terminie te środki należało przekazać: niezwłocznie lub na warunkach zaakceptowanych przez klienta lub osobę na rzecz której wykonywał czynności zawodowe. Pierwsze wezwanie do zapłaty, tj. wydania środków w wysokości […] zł  wierzyciel Szpitala skierował do Kancelarii w dniu […] r., natomiast Kancelaria Obwinionej środki te zaczęła przekazywać w ratach (pierwsza w wysokości […] zł – […] r.). Dopiero […] r. zakończył się transfer pieniędzy.
 
W tym okresie Szpital pozostawał nadal dłużnikiem A. sp. z o.o., mimo że całą należną kwotę uregulował.
 
Delikt dyscyplinarny opisany w zarzucie nr […] przejawia się w istocie tym, że przyjmując w dniu […] r. na rachunek bankowy Kancelarii kwotę […] zł i zwracając je w kolejnych przelewach do […] r. W efekcie, wobec braku podstaw do zatrzymywania kwoty […] zł Kancelaria dysponowała środkami Szpitala przekazanymi w celu dalszego transferu, przez ponad […] miesięcy ([…] r. do […] r .), nie informując o tym Pokrzywdzonego. Kwotę tę zwrócono dopiero po kilku pisemnych wezwaniach do zapłaty (nie z inicjatywy Kancelarii) i po złożeniu skargi do Rzecznika Dyscyplinarnego.
 
Obwiniona zapewniła swojej Kancelarii korzystanie z tych środków w kwocie […] zł przez wiele miesięcy, a więc de facto kredytowała się środkami nie należącymi do niej, bez tytułu prawnego. Podjęte przez radcę prawnego Ć. starania co do porozumienia z wierzycielem Szpitala w zakresie późniejszego przekazania tych środków postawiły Kancelarię w roli petenta, uzależnionego po prostu od łaski wierzyciela swojego klienta. Obwiniona wprawdzie nie czyniła tych starań, ale też nie podjęła jakichkolwiek działań, by ten proceder zakończyć i przekazać środki uprawnionemu. W ocenie Sądu, taki obowiązek leżał po stronie Obwinionej, która za te kwestie odpowiadała.
 
Obwiniona wiedziała, że Kancelaria jest w posiadaniu nienależnej jej kwoty . Zdaniem Sądu nie podjęła jednak niezbędnych – z punktu widzenia zasad KERP – działań w celu wykonania woli swego klienta w sprawach finansowych. W efekcie przechowywała przez ponad rok środki Pokrzywdzonego bez ich odpowiedniego zaewidencjonowania. Obowiązek wskazany w art. 37 ust. 3 KERP obejmuje, w ocenie Sądu także obowiązek niezwłocznego zwrotu kwot nienależnych kancelarii, których nie potwierdziła ona odpowiednim rozliczeniem (rachunkiem, fakturą, notą), co łączy się także z obowiązkiem starannego działania i skrupulatności w rozliczeniach z klientem (art. 12 ust. 1 KERP).
 
Nieskuteczna w tym zakresie musi być linia obrony Obwinionej opierająca się na wskazaniu, że wszystkie czynności podejmował jej wspólnik – mec. Ć., a ona jedynie wykonywała jego polecenia co do przelewów na rzecz A. sp. z o.o. Nie można zaakceptować sytuacji, w której wierzyciel klienta otrzymuje należne mu środki ponad rok liczonym od dnia, od którego Kancelaria była w ich posiadaniu. Obwiniona – partner w Kancelarii nie była związana jakimkolwiek poleceniem służbowym swego wspólnika, a mimo tego nie wykonała najprostszej - jak się wydaje - czynności technicznej w postaci przelewu pełnej kwoty […] zł mimo że znany był jej tytuł wpłaty tej należności. Takiego działania Obwinionej zabrakło.
 
W tym zatem zakresie Obwinionej należało przypisać winę polegającą na niepodjęciu niezbędnej decyzji  dotyczącej przelania środków na rachunek wierzyciela klienta. Właściwy czas na takie rozliczenie winien być maksymalnie skrócony (przyjmując termin […] dni jako termin niezwłoczny), a w tej sprawie wyniósł on wiele miesięcy, co nie może być traktowane jako sytuacja normalna.
 
Biorąc to pod uwagę Sąd uznał, że Obwiniona w ramach swojego obowiązku i odpowiedzialności jako wspólniczka kancelarii prowadzonej w formie spółki partnerskiej, nie dochowała należytej staranności w rozliczeniach z Pokrzywdzoną w łącznej kwocie […] zł (faktycznie z wierzycielem Pokrzywdzonej), w tym nie ewidencjonowała prawidłowo tej kwoty w okresie od […] r. do […] r., ani nie przekazała jej niezwłocznie, mimo takiego obowiązku.
 
Celem uniknięcia jakichkolwiek zastrzeżeń czy wątpliwości co do należytych rozliczeń finansowych z klientami, art. 37 ust. 1 KERP nakazuje, by radca prawny znajdujące się w jego posiadaniu środki klienta przechowywał na wyodrębnionym rachunku. W niniejszej sprawie środki Szpitala przekazane Kancelarii na rzecz przez A. sp. z o.o. znajdowały się na rachunku ogólnym Kancelarii, nie na rachunku wyodrębnionym. Brak odrębnego rachunku, na którym można by przechowywać środki klienta przy jednoczesnym przetrzymywaniu ich przez blisko rok, bez wątpienia obciąża Obwinioną. Zarzut określony jako […] okazał się całkowicie udowodniony.
 
W kwestii wymiaru kary Sąd uznał, że ze względu na charakter deliktu, związany z nieprawidłowymi rozliczeniami z klientem, jak również z uwagi na to, że zaniechanie Obwinionej dotyczyło pokaźnej kwoty, czyn ten ma cechy wysokiej szkodliwości - z punktu widzenia zaufania jakim powinna cieszyć się Obwiniona jako radca prawny i radcowie prawni w ogólności. Postępowanie Obwinionej  w tym zakresie wpływa negatywnie na wizerunek radcy prawnego, bowiem skrupulatne i rzetelne rozliczenia finansowe powinny być traktowane jako element szczególnie istotny w działalności radcy prawnego. Dodatkowo tylko należy wskazać, że zwłoka w przekazaniu należnych wierzycielowi środków, spowodowała powstanie po stronie Szpitala odsetek za opóźnienie. Fakt, że wierzyciel do czasu zakończenia postępowania dyscyplinarnego nie domagał się ich zapłaty, nie zmienia tego, że zadłużenie takie powstało i to także z winy Obwinionej.
 
Stąd Sąd wymierzył karę pieniężną, przy czym biorąc pod uwagę dotychczasową niekaralność Obwinionej oraz jej postawę nastawioną na wyjaśnienie sprawy (co przejawiało się w złożonych wyjaśnieniach), wymierzył jej dość wysoką, ale daleką od górnej karę granicy zagrożenia, uznając, że kara w takiej wysokości odniesie skutek w zakresie prewencji indywidualnej, a ze względu na jej rodzaj, także ogólnej.
 
Radca prawny winien stanowić wzór zachowania dla aplikantów radcowskich. Stąd konieczne w ocenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego było orzeczenie zakazu patronatu. Patronem aplikanta radcowskiego winien być radca prawny, który nie tylko spełnia wymóg formalnego kilkuletniego wykonywania zawodu radcy prawnego, ale całą swoją działalnością zawodową daje wzorcowy przykład wykonywania zawodu. Powaga naruszonego obowiązku i wysoka szkodliwość czynu, zadecydowała o orzeczeniu w stosunku do Obwinionej zakazu wykonywania patronatu przez okres […] lat. Przez ten czas Obwiniona nie powinna, w ocenie Sądu, uczestniczyć w formowaniu adeptów wykonywania zawodu, skoro sama nie wykazała w tym zakresie postawy, która byłaby godna naśladowania.

O kosztach postępowania sąd orzekł w granicach stawek urzędowych wynikających z § 1 ust. 1 pkt 1) uchwały nr 86/IX/2015 Krajowej Rady Radców prawnych z dnia 20 marca 2015 r. w sprawie określenia wysokości zryczałtowanych kosztów postępowania dyscyplinarnego, biorąc pod uwagę zakres postępowania przed Sądem i wynikającą z tego liczbę rozpraw, które uzasadniają wyznaczenie […] kwoty kosztów.
 
(WK)

Prawo i praktyka

Przygody Radcy Antoniego

Odwiedź także

Nasze inicjatywy